و كرامت و بركت و واقعيّت آن جناب چنان بود كه با هركس سخن مىگفتند جواب مىداد ، آن جوان را صدا زدند ، ديده گشود و عرضه داشت : « لبيك يا اباالقاسم » حضرت به او فرمود : بگو : « اشْهَدُ انْ لاالهَ الّا اللّهُ وانّى رَسُولُ اللّه » . جوان به چهره پدرش كه يهودى متعصّبى بود نگريست و چيزى نگفت ، حضرت بار دوم او را صدا زد و شهادتين را به او تلقين كرد باز به پدرش نظر كرد و چيزى نگفت ، بار سوّم او را صدا زد باز از ترس پدر لب فرو بست ، حضرت فرمود : اگر ميل دارى بگو ورنه ساكت باش ، جوان كه زمينهء حقيقت خواهى در وى تجلّى داشت شهادتين را گفت و به عبارت ديگر از تمام گذشتهء خويش به حضرت محبوب بازگشت و سپس به كام مرگ افتاد ، حضرت به پدرش فرمود : به اين جوان دست مزن و كارى به او نداشته باش آن گاه به اصحابش فرمود : او را غسل داده و كفن كنيد و سپس نزد من آوريد تا بر وى نماز بگزارم ، آن گاه از منزل يهودى درآمد در حالى كه مىفرمود : خداى را سپاس گزارم كه به وسيلهء من بنده‌اى از بندگانش را از آتش نجات داد « 1 » . از حضرت رضا عليه السلام در كتب معتبرهء حديث روايت شده : وَاللّهِ ما اعْطِىَ مُؤْمِنٌ قَطُّ خَيْرَ الدُّنْيا وَالْآخِرَةِ الّا بِحُسْنِ ظَنِّهِ بِاللّهِ عَزَّوَجَلَّ وَرَجائِهِ لَه وَحُسْنِ خُلْقِهِ وَالْكَفِّ عَنِ اغْتِيابِ الْمُؤْمِنينَ ، وَاللّهُ تَعالى لا يُعَذِّبُ عَبْداً بَعْدَ التَّوْبَةِ وَالْاسْتِغْفارِ الّا بِسُوْءِ ظَنِّهِ وَتَقْصيرِه فى رَجائِهِ لِلّهِ عَزَّوَجَلَّ وَسُوءِ خُلْقِهِ وَاغْتِيابِهِ الْمُؤْمِنينَ « 2 » .

--> ( 1 ) - الأمالى ، شيخ طوسى : 438 ، المجلس الخامس ، حديث 980 ؛ بحار الأنوار : 6 / 26 ، باب 20 ، حديث 27 . ( 2 ) - مستدرك الوسائل : 11 / 248 ، باب 16 ، حديث 12898 ؛ بحار الأنوار : 6 / 28 ، باب 20 ، حديث 29 ؛ فقه الرضا : 360 .